One must hand it to Siddharth. For an actor whose successes have come mostly from playing characters in a narrow bandwidth ( Kadhalil Sodhap...
One must hand it to Siddharth. For an actor whose successes have come mostly from playing characters in a narrow bandwidth (Kadhalil Sodhappuvadhu Yeppadi, Rang De Basanti), he sure keeps trying to cover the spectrum. His earnestness is touching – it’s like watching one of those Oscar-ready, inspirational, against-all-odds movies where someone learns to overcome a handicap by sheer determination and positivity.
The last time we saw him, in Kaaviya Thalaivan, he was trying to fit into the Tamil theatre milieu in the pre-Independence era. Now, in Enakkul Oruvan, the remake of the Kannada mind-bender Lucia, he plays two characters: Vicky and Vignesh. The former is a lowly usher in a seedy, single-screen movie theatre. The latter is a shiny superstar. In Lucia, the plain-looking Sathish Ninasam played the lead, and it was easier to accept him as the usher than the star. It’s the opposite with Siddharth, who has posh movie-star entitlement tattooed on his forehead. In order to play Vicky, therefore, he’s opted for makeup that darkens his skin – he looks as if he fell asleep in a tanning bed with the dial turned to theGuna-Kamal setting.
The problem when a good-looking performer goes “de-glam” is that we see not the character but the star who’s gone de-glam. Oh, we exclaim, there’s Nicole Kidman in The Hours, wearing a fake nose and trying to pass off as a mousy Virginia Woolf. But in Enakkul Oruvan, which is about the blurring lines between Vicky and Vignesh, this portrayal results in some interesting (if inadvertent) meta-commentary.
It’s the old prince and the pauper story, except that we’re not supposed to be seeing one “disappear” and become another. We’re always meant to be aware of a star attempting to erase his aura of stardom, and of an ordinary man dreaming about becoming a star. As much as the film is about Vicky and Vignesh, it also functions as a chronicle of Siddharth’s attempts to be seen as the actor who’s more than just the Kadhalil Sodhappuvadhu Yeppadi guy, the Rang De Basanti guy. Make-believe spills into reality in more ways than one.
The film begins with Vicky suffering from insomnia and stumbling into the lair – there’s no other word for it – of Vajravelu (John Vijay, overacting like crazy), some sort of mad scientist with tattoos, a pierced lower lip and much fondness for the Boney M oeuvre. Vajravelu offers Vicky a pill named Lucia – the cure for his troubles. Lucia will make him fall asleep and dream, and he’ll live the life of his dreams. Lucia could be cinema itself, which, at least in our movie-mad nation, offers millions an escape from harsh reality. Vicky, in his dreams, becomes Vignesh.
In what seems, at first, a counterintuitive move (but makes sense later), the Technicolour world of Vignesh is rendered in black and white. The first transition is beautiful. This is Vicky’s dream, after all, and he sees himself as Vignesh – so the camera assumes Vignesh’s point of view and takes in his surroundings. Finally, someone holds up a mirror and Vignesh sees his face. It’s, of course, Vicky’s face. Soon, he’s slipped on a sequined glove and is grooving to one of Santhosh Narayanan’s smashing songs: Prabalamaagave pirandha aanada. (I was born to be famous.) Truer words, et cetera. Soon, he’s on the front page of The Hindu’s Metro Plus.
Like a lot of Indian cinema, the world of Vignesh – namely, the movies – is a world of boundless wish-fulfillment. Vicky falls for Divya (Deepa Sannidhi, who looks remarkably like Simran) when he sees her on a scooter, behind her father. He’s too shy to do anything about it – but Vignesh isn’t. In his world, Divya is a model featured in ads for a… scooter. He has his manager make a few calls. Soon, she’s his.
This sort of thing may happen only in the movies – but at least, it’s his movie, projected inside his head, for an audience of one. Even Vicky’s story, that of an usher, makes it into Vignesh’s world as a “one line” for a potential project. It’s a thrillingly mad conceit, a Möbius-strip movie with a superb slap-on-the-forehead twist. Imagine the little boy in Cinema Paradiso all grown up and starring in a Christopher Nolan head-scratcher written by Charlie Kaufman, and you’ll have something like Enakkul Oruvan.
Prasad Ramar, the director, sticks fairly close to the template of the original – there are also subplots about detectives on a case, and loan sharks bearing down on the owner of the movie theatre (Naren) – but a lot is lost in the execution. If you’ve seen Lucia, you’ll miss at least two audacious scenes, one where Vicky’s torch turns into a projector, another where Vicky and Vignesh step into each other’s worlds.
But even if you aren’t familiar with the source material, you may wonder why the happenings feel so flat, why the film doesn’t flow smoothly, why there’s so little mood. It’s no surprise that Enakkul Oruvanlacks the intimate texture and delicacy of Lucia. When you open up a niche, crowd-sourced film into something more mainstream, you are going to get more… “commercial.” And yet, the thing that made Lucia Lucia was its very off-beatness. Watching Enakkul Oruvan, you’re left with the feeling of waking up from a dream and coming face-to-face with harsh Kollywood reality.
Enakkul Oruvan
Genre: Fantasy-drama.
Director: Prasad Ramar.
Cast: Siddharth, Deepa Sannidhi, John Vijay.
Storyline: A nobody swallows a pill and dreams that he’s become a superstar.
சென்னையில் ஒரு பழமை வாய்ந்த திரையரங்கு ஒன்றை நடத்தி வருகிறார் ஆடுகளம் நரேன். இந்த தியேட்டரில் வேலை செய்பவராக நாயகன் சித்தார்த். இந்த தியேட்டர் மீது ஏராளமான கடன் இருப்பதால் மிகவும் சிரமப்பட்டு நடத்தி வருகிறார் நரேன்.
இந்நிலையில் நண்பர்களுடன் தங்கியிருக்கும் சித்தார்த் இரவில் தூக்கம் இல்லாமல் கஷ்டப்பட்டு வருகிறார். இரவில் டீக்கடைக்கு செல்லும் சித்தார்த்திற்கு ஒருவருடன் பழக்கம் ஏற்படுகிறது. அவர் ஜான் விஜய்யை அறிமுகம் செய்து வைக்கிறார். ஜான் விஜய் சித்தார்த்தின் தூக்கத்தை போக்க மருந்து ஒன்றை தருகிறார்.
‘அந்த மருந்தை சாப்பிட்டால் தூக்கத்தோடு கனவு வரும். அந்த கனவு நிஜத்தில் நீ எப்படி வாழ நினைக்கிறாயோ அதை காண்பிக்கும். விடிந்த பிறகு அந்த கனவு மறைந்து, பின்னர் மறுபடியும் தூங்கும் போது அந்த கனவு விட்ட இடத்தில் இருந்து தொடரும்’ என்று ஜான் விஜய், சித்தார்த்திடம் கூறுகிறார்.
மருந்தை சாப்பிட்ட சித்தார்த் கனவு உலகத்திற்கு செல்கிறார். பெரிய ஹீரோவாக மாறுகிறார். நிஜத்தில் பார்ப்பவர்கள் அனைவரும் கனவிலும் வருகிறார்கள். நிஜத்தில் கிடைக்காத விஷயங்கள் எல்லாம் சித்தார்த்திற்கு கனவில் கிடைக்கிறது. கனவில் ஆடம்பர வாழ்க்கை வாழ்ந்து வரும் சித்தார்த், நிஜ உலகிற்கு திரும்பினாரா? கனவிலும் நிஜத்திலும் என்னென்ன மாற்றங்கள் ஏற்பட்டன? என்பதை வித்தியாசமான கிளைமாக்ஸுடன் எடுத்திருக்கிறார்.
படத்தில் நாயகன் சித்தார்த் இரண்டு வித்தியாசமான கதாபாத்திரங்களை ஏற்று சிறப்பாக நடித்திருக்கிறார். குறிப்பாக தியேட்டரில் வேலை செய்யும் கதாபாத்திரத்தில் நடிப்பு தீனி போட்டிருக்கிறார். இரண்டு கெட்-அப்களிலும் வித்தியாசமான நடிப்பை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். சித்தார்த்திற்கு பேர் சொல்லும் படமாக இப்படம் அமைந்திருக்கிறது. நடிப்பால் இந்த படத்தில் மீண்டும் கைதட்டல் வாங்கியுள்ளார்.
நாயகியாக தீபா சன்னதி அழகாக வந்து அற்புதமாக நடித்திருக்கிறார். மற்றொரு நாயகியாக வரும் சிருஸ்டி துறுதுறு நடிப்பால் ரசிகர்களை கவர்கிறார். நொடிந்துப்போன தியேட்டர் அதிபராக வரும் ஆடுகளம் நரேன் நடிப்பால் மனதில் பதிகிறார்.
கன்னடத்தில் வெளியாகி சூப்பர் ஹிட்டான லூசியா படத்தின் தமிழ் பதிப்பாக எடுத்திருக்கிறார் இயக்குனர் பிரசாத் ராமர். படத்தில் எந்த ஒரு இடத்திலும் சலிப்பு தட்டாத அளவுக்கு காட்சிகளை கச்சிதமாக கொண்டு சென்றிருக்கிறார் இயக்குனர். திரைக்கதையும் கிளைமாக்ஸ் திருப்புமுனையும் படத்திற்கு பெரும் பலம். நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு திரையில் கருப்பு வெள்ளை படத்தை காண்பித்திருக்கிறார்கள்.
வழக்கம்போல் சந்தோஷ் நாராயணின் கலக்கலான இசையும் பாடல்களும் ரசிக்க வைக்கிறது. கோபி அமர்நாத்தின் ஒளிப்பதிவு கண்களுக்கு விருந்து படைத்திருக்கிறது. கருப்பு வெள்ளையிலும், கலர்ப்புல்லிலும் ரசிகர்களை ரசிக்க வைத்திருக்கிறார்.
மொத்தத்தில் ‘எனக்குள் ஒருவன்’ சிறப்பானவன்.
